Minął już około miesiąc od ostatniego ogłoszenia obiektywu Sirui. Tym razem zaprezentowali kolejny – 75-milimetrowy obiektyw anamorficzny T2.9. Dobra, zaczynamy.
Dla przejrzystości, Sirui podarowało mi ten obiektyw i wspomnę, że obecnie trwa kampania na Indiegogo. Jednak wszystko, co powiem o tym produkcie w tym filmie, to moje własne opinie, a nie Sirui.
Możecie pomyśleć, że już ogłosili 75-milimetrowy obiektyw anamorficzny. Nie, ten jest inny. 1.6 razy. Dla szerszego, bardziej letterboxowego wyglądu. Będzie wyglądać fantastycznie. Sprawi, że te poręcze będą wyglądać naprawdę fajnie. O, zobaczcie to powtarzanie się, no dobrze, to nie jest fajne. Może spójrzcie trochę poza te poręcze. Teraz kamera jest zablokowana. Ponieważ mam Panasonic L mount. Jest dostępny we wszystkich różnych mocowaniach, jak wiecie.
Ostrość
Obiektyw jest dość ciężki, ma manualne ustawianie ostrości i brak stabilizacji, więc potrzebuję takiego korpusu. Mówię o korpusie aparatu. Jeśli chodzi o stabilizację w korpusie, Panasonic jest bezkonkurencyjny. Najlepszy w branży. Nie wystarczy to jednak, bym kupił pełnoklatkowego Panasonica. Skok ostrości jest dość krótki, by przejść z ostrego do nieostrego i odwrotnie. Nie potrzeba dużo ruchu, by ustawić ostrość. Wystarczy niewielki ruch, by całkowicie wyjść z ostrości, co widać na skali odległości po obu stronach obiektywu. Możesz zatrudnić kogoś, kto będzie stał obok i ustawiać ostrość za ciebie. Możesz zatrudnić dwie osoby – pilota i współpilota do ustawiania ostrości.
1.6 X kompresja
Dobra, czas na trochę akcji anamorficznej. Oczywiście anamorfika to przede wszystkim flary i owalne bokeh. Przy 1.6 razy dostaniesz trochę więcej tej owalności. Pokażę wam te kule bokeh w tle. Będą tam pyszne kule. Nie jest to coś, co chciałbym mówić, gdy głównym punktem ostrości jest zamek. Bardzo płynne pierścienie. Wszyscy kochają płynne pierścienie.
T 2.9
Kolejna rzecz, której nie chcę mówić, gdy zamek jest głównym tematem, ale chcę pokazać wam, jak to wygląda przy pełnym otworze. O to właśnie chodzi, prawda? Pełny otwór T 2.9.
Zawsze dobrze wiedzieć, jak obiektyw sprawuje się przy T 2.9, bo tam dzieje się cała zabawa. Na wypadek, gdybyście się zastanawiali, czym różni się F od T. F to coś w rodzaju wartości przysłony, zaokrąglonej. T to dokładna wartość transmisji światła, którą otrzymujesz. Bez ściemy.
Obiektyw jest dość ciężki. Trudniej jest uzyskać stabilne ujęcia z ręki w porównaniu do 50 mm. Chociaż, jak już wspomnieliśmy, ten obiektyw ma własny gwint do statywu.
Bokeh i flary
Dlaczego 1.6 razy? Bo sprawia, że ten anamorficzny wygląd jest trochę słodszy. Jedną z zalet tej serii jest to, że minimalna odległość ustawiania ostrości jest całkiem bliska – 85 centymetrów. Nie uważam, że każde ujęcie anamorficzne musi mieć flary i owalne bokeh. To coś, co czasem jest nadużywane. Czasem używane jako chwyt marketingowy, jak „boom, kręcę anamorficznie”. Ale pewnie chcecie zobaczyć, jak wyglądają flary. Oto te smugi światła. O to chodzi. Masz bokeh i flary w jednym. Całkiem ładna akcja flarowa. Prawie rozciąga się od jednej strony kadru do drugiej. Oto flary.
Flara anamorficzna to coś, co Sirui robi dobrze. Ma fajny, wydłużony ślad światła. Trochę się rozciąga, ale myślę, że cała estetyka zadowoli tych, którzy chcą uzyskać kinowy wygląd. To całkiem efektowne.
Nie sądzę, żeby kule bokeh miały tak wyraźny anamorficzny wygląd jak smugi flar, chociaż 1.6 razy zdecydowanie ma bardziej wydłużone owalne bokeh niż 1.3 razy, a ogniskowa 75 mm sprawia, że jest to bardziej widoczne niż przy 50 mm.
75 mm może wydawać się trochę nietypową ogniskową, trochę dłuższą niż standardowy obiektyw. To całkiem fajne, jeśli masz standardowe podejście. Ale ten trochę ciaśniejszy kadr sprawia, że wszystko wygląda trochę bardziej uporządkowanie w kadrze.
Ujęcia ludzi
Ogniskowa 75 mm będzie świetna do ujęć ludzi. Trochę ciaśniejsze niż standardowe pole widzenia pozwala dobrze skupić się na temacie. Bez rozpraszania tłem, bo bokeh jest gładkie, nawet na tych trudnych, rozmytych fragmentach drzew.
Niektóre obiektywy anamorficzne są trochę miękkie przy pełnym otworze, ale ten nie jest super ostry, ale wystarczająco ostry. Jeśli naprawdę przyjrzysz się pikselom, jest trochę miększy niż niektóre nowoczesne obiektywy sferyczne, idealnie wyważony. Nie ma jednak aberracji chromatycznych. Miękkość poprawia się po przymknięciu o kilka stopni. Ale lekko miększy obraz dobrze sprawdza się w ujęciach ludzi.
1.6 razy i pełna klatka anamorficzna to najlepszy wybór, by zmaksymalizować ten efekt. Osobiście lubię 75 mm z całej tej serii do nagrywania materiału z dalszej odległości, ale także dla mniejszej głębi ostrości, która wydobywa to, co najlepsze w owalnym bokeh, które doskonale uzupełnia anamorficzny wygląd obrazu z tego obiektywu.
