Przy pierwszym imporcie klipów z nowego obiektywu anamorficznego obraz może wyglądać nieprawidłowo: twarze wydają się wąskie, okrągłe obiekty są wysokie i cienkie, a kadr sprawia wrażenie ciasnego. Nic się nie zepsuło. Obiektyw anamorficzny optycznie kompresuje szersze pole widzenia na matrycy, a tę kompresję trzeba odwrócić, zanim obraz zacznie wyglądać naturalnie. Ten etap nazywa się rozciągnięciem anamorficznym i jest pierwszym praktycznym zadaniem dla każdego, kto dopiero zaczyna pracę z obiektywami anamorficznymi. Ten poradnik omawia każdy etap, od nagrywania po montaż w programach Premiere Pro, DaVinci Resolve i Final Cut Pro.
Co oznacza rozciągnięcie anamorficzne w filmowaniu?
Rozciągnięcie anamorficzne polega na poziomym rozciągnięciu materiału nagranego obiektywem anamorficznym zgodnie z jego współczynnikiem kompresji, aby ludzie i obiekty odzyskały właściwe proporcje. Obiektyw 1,33x wymaga poziomego rozciągnięcia 1,33x, a obiektyw 1,6x - 1,6x; rezultatem są szersze, kinowe proporcje obrazu.
Obiektyw anamorficzny wykorzystuje cylindryczne elementy, które kompresują obraz wyłącznie w poziomie. Współczynnik kompresji, oznaczony na obiektywie, informuje o stopniu zastosowanej kompresji. Rozciągnięcie anamorficzne nie dodaje ani nie usuwa informacji o obrazie. Zmienia sposób wyświetlania pikseli, dlatego programy do edycji obsługują tę funkcję za pomocą ustawienia o nazwie proporcje pikseli.
Owalny bokeh i poziome flary, które przyciągają filmowców do obiektywów anamorficznych, są wyświetlane zgodnie z zamierzeniem dopiero po rozciągnięciu anamorficznym. Aby sprawdzić ustawienia, spójrz na okrągły obiekt lub twarz: jeśli wygląda naturalnie, współczynnik jest prawidłowy.
Poniższy film przedstawia cały proces rozciągania anamorficznego, od importu po eksport:
Jak obliczyć proporcje obrazu po rozciągnięciu anamorficznym?
Pomnóż proporcje nagrania przez współczynnik kompresji obiektywu. Na przykład kadr 16:9 (1,78:1) nagrany obiektywem 1,33x po rozciągnięciu anamorficznym uzyska proporcje około 2,37:1, zbliżone do klasycznego szerokoekranowego formatu kinowego 2,39:1.
| Współczynnik kompresji | Nagrywanie w proporcjach 16:9 (1,78:1) | Nagrywanie w proporcjach 3:2 (1,5:1) | Nagrywanie w proporcjach 4:3 (1,33:1) | Obiektywy anamorficzne SIRUI |
|---|---|---|---|---|
| 1.33x | 2.37:1 | 2.00:1 | 1.77:1 | Astra, S35 AF 20 mm i 40 mm, seria APS-C SR, MARS |
| 1.5x | 2.67:1 | 2.25:1 | 2.00:1 | IronStar |
| 1.6x | 2.84:1 | 2.40:1 | 2.13:1 | Saturn, Venus 35–150 mm |
| 1.8x | 3.20:1 | 2.70:1 | 2.40:1 | Venus 135 mm |
| 2x | 3.56:1 | 3.00:1 | 2.67:1 | Obiektyw 1,6x + anamorficzny adapter 1,25x |
Niższe współczynniki ścisku dobrze współgrają z nagrywaniem w formacie 16:9. Wyższe współczynniki zwykle łączy się z formatem 3:2 lub 4:3, który pozwala zachować końcowy kadr bliżej proporcji 2,4:1 zamiast uzyskiwać ekstremalnie szerokie proporcje wymagające mocnego kadrowania. Jeśli nadal się zastanawiasz, ten przewodnik po wyborze między współczynnikami ścisku 1,33x, 1,6x i 1,8x szczegółowo omawia najważniejsze kompromisy.
Jak wyświetlić podgląd rozciągniętego materiału podczas nagrywania?
Włącz wyświetlanie obrazu po rozciągnięciu anamorficznym w menu aparatu lub na monitorze zewnętrznym. Obraz podglądu na żywo zostanie rozciągnięty, aby umożliwić kadrowanie i ustawianie ostrości przy zachowaniu prawidłowych proporcji. To ustawienie wpływa tylko na podgląd: nagrane pliki pozostają ściśnięte i nadal wymagają rozciągnięcia w postprodukcji.
Wiele współczesnych aparatów firm Sony, Panasonic, Canon i Blackmagic Design ma funkcję wyświetlania obrazu po rozciągnięciu anamorficznym, choć dostępne proporcje różnią się w zależności od modelu. Jeśli aparat nie obsługuje dokładnego współczynnika Twojego obiektywu, do kadrowania wystarczy najbardziej zbliżona opcja. Profesjonalne monitory zewnętrzne zazwyczaj oferują szerszy zakres wartości.
Ustaw format nagrywania przed rozpoczęciem zdjęć. W przypadku obiektywu 1,33x dobrze sprawdza się format 16:9. Przy współczynniku 1,5x lub wyższym format 4:3 albo open gate, jeśli jest obsługiwany, daje końcowy kadr bliższy proporcjom 2,4:1. W przypadku anamorficznych obiektywów z autofokusem, takich jak Astra i seria S35 AF, autofokus działa jak zwykle, ponieważ ustawienie rozciągnięcia wpływa tylko na podgląd.
Jak rozciągnąć materiał anamorficzny w programie do edycji?
Ustaw proporcje pikseli każdego klipu tak, aby odpowiadały współczynnikowi anamorficznego ścisku obiektywu, albo przeskaluj szerokość klipu o tę samą wartość, a następnie użyj rozdzielczości osi czasu odpowiadającej proporcjom obrazu po rozciągnięciu. Dokładne nazwy menu różnią się w programach Premiere Pro, DaVinci Resolve i Final Cut Pro.
Premiere Pro
- W panelu Projekt kliknij klip prawym przyciskiem myszy i wybierz Modyfikuj > Interpretuj materiał.
- W sekcji Współczynnik proporcji pikseli wybierz Dopasuj do i wybierz ustawienie wstępne odpowiadające współczynnikowi rozciągnięcia. Premiere zawiera ustawienia wstępne dla wartości 1.333, 1.5 i 2.0.
- Premiere nie oferuje jeszcze ustawień wstępnych dla współczynników 1.6x i 1.8x. W przypadku tych obiektywów umieść klip na osi czasu, otwórz Sterowanie efektami > Ruch, odznacz Jednolita skala i ustaw Szerokość skali na 160 lub 180.
- Utwórz sekwencję o rozmiarze klatki odpowiadającym rozciągniętemu współczynnikowi proporcji.
DaVinci Resolve
- W Puli multimediów zaznacz wszystkie klipy nagrane tym samym obiektywem, kliknij prawym przyciskiem myszy i wybierz Atrybuty klipu.
- Na karcie Wideo ustaw Współczynnik proporcji pikseli na opcję odpowiadającą współczynnikowi rozciągnięcia. Zmiany zostaną zastosowane jednocześnie do wszystkich zaznaczonych klipów.
- Jeśli współczynnik obiektywu nie znajduje się na liście, otwórz Inspektora, odłącz opcję Zoom w sekcji Transformacja i ustaw Zoom X na współczynnik rozciągnięcia, na przykład 1.600, pozostawiając Zoom Y na poziomie 1.000.
- W Ustawieniach projektu > Ustawienia główne ustaw niestandardową rozdzielczość osi czasu dla docelowych proporcji, na przykład 3840 × 1608 dla około 2.39:1, i pozostaw współczynnik proporcji pikseli projektu ustawiony na Kwadratowy.
- W sekcji Skalowanie obrazu wybierz Skaluj pełną klatkę z przycięciem, jeśli obraz ma wypełniać klatkę osi czasu.
Final Cut Pro
Ustawienie Anamorficzne zastąpienie w Final Cut Pro dotyczy tylko formatów standardowej rozdzielczości oraz ARRI ALEXA 2K 4:3, dlatego współczesny materiał anamorficzny jest rozciągany za pomocą elementów sterujących Transformacją.
- Utwórz nowy projekt z niestandardowym formatem i rozdzielczością odpowiadającą docelowemu współczynnikowi proporcji.
- Zaznacz klip, otwórz Inspektora wideo i w sekcji Transformacja ustaw Skalę X na współczynnik rozciągnięcia wyrażony procentowo (133%, 150%, 160% lub 180%), pozostawiając Skalę Y na poziomie 100%.
- Dostosuj Dopasowanie przestrzenne (Dopasuj, Wypełnij lub Brak), aż obraz będzie prawidłowo umieszczony w kadrze.
- Skopiuj klip, zaznacz pozostałe klipy nagrane tym samym obiektywem i wybierz Edycja > Wklej atrybuty, aby zastosować tę samą transformację.
Czy rozciągnąć szerokość, czy zwęzić wysokość?
Rozciągnięcie szerokości zachowuje pełną rozdzielczość pionową i jest zazwyczaj wybierane w przypadku materiałów przeznaczonych do wysokiej jakości. Zwężenie wysokości zachowuje oryginalną szerokość i tworzy mniejsze pliki, ale obniża rozdzielczość pionową. Obie metody dają ten sam końcowy współczynnik proporcji, więc wybór zależy od miejsca, w którym będzie wyświetlany film.
Przykładowo materiał UHD (3840 × 2160) nagrany obiektywem 1.33x po rozciągnięciu ma około 5110 × 2160, a po ściśnięciu 3840 × około 1620. Rozciąganie sprawdza się w masterach dla klientów i przy dalszej korekcji kolorów, a ściśnięcie jest praktyczne przy dostarczaniu materiału do internetu.
W przypadku YouTube często eksportuje się materiał w standardowym kadrze 16:9 z pasami letterbox u góry i u dołu, co zapewnia spójne kadrowanie panoramiczne na każdym urządzeniu.
Podsumowanie
Rozciąganie obrazu anamorficznego to krótka, powtarzalna procedura: podczas nagrywania wyświetlaj podgląd z prawidłowymi proporcjami, a następnie w postprodukcji ustaw proporcje piksela lub skalowanie szerokości i eksportuj materiał w proporcjach odpowiednich dla danej platformy. Proces jest taki sam w całej gamie anamorficznych obiektywów SIRUI - od obiektywów z autofokusem 1.33x, takich jak Astra, po manualne obiektywy 1.6x, takie jak Saturn i Venus. Po ustawieniu współczynnika ścisku i formatu nagrywania zapisz ustawienia osi czasu jako preset do przyszłych projektów.
FAQ
Dlaczego mój anamorficzny materiał wygląda na ściśnięty?
Anamorficzne obiektywy ściskają obraz w poziomie podczas nagrywania. Dopóki materiał nie zostanie rozciągnięty z powrotem zgodnie ze współczynnikiem ścisku obiektywu, ludzie i obiekty wyglądają na cieńsze i wyższe niż w rzeczywistości.
Czy anamorficzne obiektywy z autofokusem wymagają rozciągania obrazu?
Tak. Anamorficzne obiektywy z autofokusem, takie jak SIRUI Astra, nadal optycznie ściskają obraz, więc materiał wymaga w postprodukcji takiego samego rozciągnięcia jak materiał z manualnego obiektywu anamorficznego.
Czy rozciąganie anamorficznego materiału zmniejsza jakość obrazu?
Rozciągnięcie szerokości zachowuje pełną rozdzielczość pionową. Ściśnięcie wysokości zmniejsza rozdzielczość pionową, ale pozwala zachować mniejszy rozmiar pliku. W obu przypadkach zapisana informacja o obrazie jest taka sama.
Czy aparat może bezpośrednio nagrywać rozciągnięty materiał?
Większość aparatów jedynie rozciąga obraz w podglądzie. Nagrany plik pozostaje ściśnięty, więc nadal trzeba go rozciągnąć w programie do montażu.
W jakich proporcjach obrazu eksportować anamorficzny materiał na YouTube?
Wielu twórców eksportuje materiał w kadrze 16:9 z pasami letterbox, dzięki czemu obraz panoramiczny jest wyświetlany spójnie. YouTube akceptuje również pliki w natywnych proporcjach, takich jak 2.39:1, i automatycznie dodaje pasy.
